Tyle smutku i pustkę, jaka to strata świata,

Twoja/moja śmierć jak nóż zaatakowała,

Nagle wszystkie światła zgasły, gówno wypłynęło na ulicę,

Życie ze mnie wyparowało razem z jego sensem.

Ludzkości teraz brakuje tego piękna, które niosła twoja/moja twarz, teraz taka blada i zimna,

Piękne oczy, teraz nieobecne, już nigdy nie spojrzą na nasz świat.

Tyle zmarnowanego potencjału i umiejętności, tyle pomysłów niezrealizowanych,

To czego ty/ja zrobić nie zdążyłaś, ludzkość już nigdy nie wykona.

Wniosłaś uśmiech na twarze znajomych, twoją/moją wspaniałą osobą, pełną talentu,

Od ciebie/mnie piękniejsze tylko to, co tworzysz.

Lecz nie mogę bez końca rozpaczać, skoro i tak nie żyjesz,

Przez twoją/moją śmierć na świecie jest mniej perfekcji,

Ludzie czują się ze sobą lepiej, gdy już nie mogą się z tobą/mną porównywać.