W sonecie Krasickiego „Do króla” autor wytyka królowi, że nie jest on z królewskiego rodu, więc nie odziedziczył umiejętności potrzebnych królowi, których uczyli się władcy z pokolenia na pokolenie. Autor mówi, że on także mógłby zostać królem, jest taką samą osobą co król, a do króla trzeba zwracać się z szacunkiem. Zarzuca on też królowi, że ten nie wyrzeka się własnych potrzeb dla dobra kraju. Według autora król powinien być zły i groźny, bo w ten sposób będzie rządził skutecznie. Autor twierdzi, że ludzie bez twardej ręki będą popełniać przestępstwa.